Van een lunchroom waar ik zelf achter de pannen stond tot het ontwikkelen van vastgoed. Mijn ondernemersverhaal gaat over ideeën uitvoeren, mensen ontmoeten en leren van wat je onderweg meemaakt.
Ondernemen begon op de werkvloer
In mijn eerste lunchroom deed ik alles zelf. Ik bakte pannenkoeken, bediende de gasten en stond daarna af te wassen. Daar begon voor mij het ondernemerschap: tussen de mensen, met werk dat meteen resultaat gaf. Je zag of iemand het naar zijn zin had en merkte direct wanneer iets beter kon.
In mijn horecazaken kon ik me helemaal bezighouden met het licht, het interieur, de muziek, de artiesten en de sfeer van een avond. Die onderdelen moesten samen kloppen. Het plezier zat voor mij in het bedenken én uitvoeren: een idee in mijn hoofd zien uitgroeien tot een plek waar mensen graag kwamen.
Maar als ondernemer was ik ook degene die werd gebeld als er iets misging. Terwijl ik in de ene zaak bezig was, kon er in een andere alweer een probleem zijn. Die jaren leerden mij hoeveel energie een bedrijf vraagt wanneer vrijwel alles bij jezelf samenkomt.
Een andere manier van bouwen
Via mijn horecabedrijven kwam ik in aanraking met vastgoed. Het kopen en later verkopen van een hotel bracht mij in contact met vastgoedbeleggers. Wat begon als belangstelling, groeide uit tot een nieuwe richting. Ik ontdekte een wereld waarin ik verder vooruit moest kijken en waarin strategie en structuur een grotere plaats kregen.
In 2002 kocht ik het kantoor aan de Loolaan in Apeldoorn. Dat paste bij de onderneming die ik wilde opbouwen. Tegelijk nam ik mijn ervaring uit de horeca mee. Ik keek naar een pand met dezelfde aandacht voor uitstraling en beleving als waarmee ik eerder naar een restaurant of club had gekeken.
Het rekenen hoorde erbij, maar mijn belangstelling ging ook uit naar het verhaal achter een plek. Wat kon je ervan maken? Voor wie was het bedoeld? En hoe liet je iemand de mogelijkheden ervaren? Juist in die combinatie van vastgoed, creativiteit en marketing vond ik mijn eigen manier van ondernemen.
Mensen bij elkaar brengen
Mijn nieuwjaarsrecepties op Paleis Het Loo kregen een eigen plaats in mijn ondernemersverhaal. Ik bracht er mensen bijeen uit het vastgoed, het bedrijfsleven, de politiek en andere werelden. Mensen die elkaar vanuit hun dagelijkse werk niet vanzelfsprekend tegenkwamen.
De belangstelling voor de sprekers hoorde daarbij, maar ik vond ook de gesprekken tussen de gasten waardevol. Een ontmoeting kon aanleiding zijn om later verder te praten. Ik nodigde relaties vervolgens ook op kantoor uit. Zo kreeg een eerste kennismaking een vervolg en kon een zakelijk contact meer inhoud krijgen.
Toen ik de recepties later weer organiseerde, keek ik bewuster naar wat zo’n bijeenkomst moest toevoegen. Een goed gesprek en de ervaring van iemand die werkelijk iets had meegemaakt, werden voor mij belangrijker. Mensen bij elkaar brengen bleef aantrekkelijk, juist wanneer er ruimte was om van elkaar te leren.
Ervaring als vertrekpunt
Na zakelijke tegenslag moest ik opnieuw kijken naar wat ik kon opbouwen. Daarbij ontdekte ik hoeveel er overbleef: mijn ervaring, kennis van ondernemen, gevoel voor marketing en het vermogen om mogelijkheden te zien. Wat ik in al die jaren had geleerd, kon ik opnieuw gebruiken.
Dat betekende ook dat ik mijn blik op nieuwe vragen richtte. Bij wonen ging ik bijvoorbeeld nadenken over wat iemand werkelijk nodig heeft: een eigen plek, een praktische indeling en mogelijkheden om anderen te ontmoeten. Die gedachte kreeg vorm in Edelwonen. De aandacht verschoof van het gebouw alleen naar het leven dat mensen er konden leiden.
Opnieuw beginnen gebeurde voor mij in kleine stappen. Een gesprek aangaan, weer mensen uitnodigen, een idee uitwerken en vervolgens laten zien wat ervan terechtkwam. Gaandeweg kreeg ik meer ruimte om verder te kijken. Mijn ervaring werd het vertrekpunt voor nieuw werk.
Terugkijken om verder te kunnen
In mijn boeken leg ik verschillende periodes van mijn ondernemersleven vast. Het komt VastGoed gaat over de eerste opbouw, van de horeca naar vastgoed. Mijn boek In alle BouwStaten beschrijft mijn ervaringen met de financiële crisis en de gevolgen voor mijn onderneming. In De Weg Terug kijk ik naar opnieuw beginnen en naar de lessen die daarna blijven doorwerken.
Terugkijken laat mij ook zien hoe mijn eigen maatstaven zijn veranderd. Lange tijd dacht ik bij een geslaagd project vooral aan de volgende stap: hoe kon het groter? Inmiddels vraag ik mij ook af hoeveel ruimte een plan laat als de omstandigheden veranderen en of ik er werkelijk mijn tijd aan wil besteden.
Het plezier om iets te bedenken en te realiseren is gebleven. Mijn kijk op wat een goede zakelijke keuze is, is breder geworden. Die ontwikkeling wil ik met mijn verhalen laten zien: de ideeën, de beslissingen en wat ervaring met je manier van ondernemen doet.
